Wanneer mensen proberen het postadres van een verdachte internetsite te achterhalen, komen ze vaak uit bij de coördinaten 52°30'0"N, 5°45'0"E. Voor een gezin uit Dronten is dat een probleem—want precies daar staat hun huis.
Deze locatie blijkt de algemene geografische aanduiding van Nederland te zijn, waardoor databases het als standaard weergeven in plaats van “onbekend, maar ergens in dit land.” Dat leidde tot onbedoelde verwarring en overlast.
In onze standaard Exchange Online-omgeving kwamen alle externe e-mails onterecht in de map ‘ongewenste e-mail’ terecht. Er waren geen bijzondere instellingen actief, dus de oorzaak was niet direct zichtbaar.
Na grondig onderzoek vond ik geen duidelijke aanwijzingen. Op elk bericht stond de melding: "Dit bericht is geïdentificeerd als ongewenste e-mail. Het bericht is geen spam." Ook een controle van de messageheader leverde geen spamscore op.
Uiteindelijk bleek de boosdoener een verborgen mailregel te zijn, die alleen via PowerShell te achterhalen was.
[PS] C:\WINDOWS\system32>Get-InboxRule -Mailbox mailbox@domein.nl -IncludeHidden
Name Enabled Priority RuleIdentity
---- ------- -------- ------------
Junk E-mail Rule True 0 13780734484288634882
[PS] C:\WINDOWS\system32>Get-InboxRule -Mailbox "mailbox@domein.nl" -Identity "13780734484288634882" -IncludeHidden | Remove-InboxRule -Confirm:$false
[PS] C:\WINDOWS\system32>Get-InboxRule -Mailbox mailbox@domein.nl -IncludeHidden
[PS] C:\WINDOWS\system32>
Teletekst blijft een favoriet van mij. De app staat vooraan op mijn smartphone, en ik beschouw het als een soort Twitter uit de jaren ‘70—maar dan betrouwbaar! Het is het MS-DOS van de nieuwsvoorziening. Mijn ontdekking ervan vond plaats in de jaren ‘90, toen computers en internet nog geen gemeengoed waren. Destijds verzorgde de NOS Teletekst voor alle omroepen, zoals Veronica, TROS, NCRV en VARA. De informatievoorziening werd gedomineerd door radio, kranten en het journaal. Wat Teletekst bijzonder maakte, was de beknoptheid—een eigenschap die nog altijd kenmerkend is. Als ik wil weten of een bericht echt waar is, check ik eerst Teletekst. De berichten zijn zorgvuldig afgewogen en geformuleerd in maximaal drie alinea’s: gewoon, de boodschap.
Dagelijks raadplegen gemiddeld 619.000 mensen de Teletekst-app, met uitschieters zoals op 9 november 2016—de dag dat Trump de Amerikaanse presidentsverkiezingen won. Toen zochten twee miljoen gebruikers hun nieuws via Teletekst op telefoon of tablet. Bezoekcijfers via de tv worden niet geregistreerd.
Vroeger was Teletekst zelfs een mysterie. We wisten dat de berichten in het televisiesignaal versleuteld zaten, maar hoe precies? Het signaal werd meegestuurd in beeldlijnen buiten het zichtbare scherm en via een decoder gefilterd, waarna je met driecijferige codes de gewenste informatie op kon zoeken. De bekendste? 100 voor de startpagina, 101 voor nieuws, 102 voor binnenlands nieuws en 103 voor buitenlands nieuws. Een Teletekstpagina begint nooit met een 0 of 9, omdat er slechts drie bits beschikbaar waren voor het eerste cijfer, waardoor er acht mogelijke opties waren.
Pagina 101 bevat negen nieuwsberichten in koppen van maximaal 38 tekens, inclusief paginaverwijzing. De berichten zelf hebben drie alinea’s, en echte Teleteksters vinden het belangrijk dat de tekst netjes uitlijnt. Werken voor Teletekst is geen simpele kopieer- en plakklus van ANP-berichten, benadrukt de NOS. Je moet het echt kunnen. Sabine de Haan (55) noemt als een van haar mooiste koppen: "Komende nachten vallende sterren." Efficiëntie staat voorop—een demonstrant wordt een betoger (scheelt vier letters), en "pleidooi voor…" voorkomt lange namen in koppen. Ook samentrekkingen als "Mablegate" en "balkonjochie" worden gewaardeerd.
Vroeger had je soms eindeloos geduld nodig. Sommige pagina’s, zoals aankomsttijden op Schiphol (756!), hadden tot wel elf subpagina’s. Het kon uren duren voordat je zag of een vlucht geland of vertraagd was—iets dat de webapp tegenwoordig sneller doet.
Voor jongeren bood Teletekst rubrieken als "Mària weet raad" (371!) van seksuologe Mària Schopman (†2018), en de "Telebende"-pagina’s (430–435) met de "Mop du Jour" en "Achterklap"—een soort internetforum avant la lettre. "Opmerkelijk" op 401 wordt gemist, net als "Ergernissen" (316) en "Erg" (318). Tv-gidsen stonden op 201-203 en vooruitblikken op 221-223. Eredivisiestanden? 819! Ondertiteling? 888! Sinds de start, onveranderd.
Teletekst werd oorspronkelijk ontwikkeld voor doven en slechthorenden. De BBC zette de eerste proefuitzendingen op tussen 1973 en 1974, waarna het systeem breder werd ingezet. Nederland volgde in de jaren ‘80, geopend door schaakkampioen Max Euwe, die als hoogleraar informatica de implementatie zag als een mijlpaal. Hij speelde zelfs een schaakpartij tegen Wim Stokla, een pionier van NOS Teletekst, die live werd bijgehouden via Teletekst.
Bij de lancering in 1980 waren er slechts vijftig pagina’s, terwijl er potentieel bijna negenhonderd konden bestaan. Toch stonden nooit alle pagina’s tegelijk online—nieuwsberichten verdwenen na 24 uur en inactieve pagina’s gingen op slot. Het systeem, Cyclone genaamd, draaide los van de redactiesoftware, waardoor een storing nooit de nieuwsvoorziening kon hinderen. In de eerste tien jaar was Teletekst alleen beschikbaar van 9:00 tot 23:30.
De vormgeving is sinds 1980 onveranderd: zwart, rood, geel, groen en blauw domineren het scherm. Onderzoek wees uit dat gele of cyaankleurige tekst op de nieuwspagina het best leesbaar is. HOOFDLETTERS BETEKENEN BELANGRIJK NIEUWS. Moderne afstandsbedieningen ondersteunen Teletekst nog steeds, vaak met vier kleurtoetsen om door rubrieken te navigeren. Met Kerst? Altijd een speciale kerstafbeelding op de nieuwspagina.
Teletekst is cult. Het werkt na al die jaren nog steeds, al is het aanbod wel geslonken. In de jaren ‘80 en ‘90 kwamen bijdragen van honderd externe leveranciers, variërend van evenementenagenda’s tot duivenmelkersrubrieken en hitlijsten. Ook sneeuwhoogtes in wintersportgebieden stonden erop.
Onlangs is Teletekst vernieuwd. Het 40 jaar oude Cyclone-systeem is vervangen door een modern systeem dat nog jaren mee kan.
De Wet Toekomst Pensioenen komt eraan. Wat betekent dit eigenlijk voor mij als pensioendeelnemer, iemand die zich hier nooit echt in heeft verdiept? Het blijkt een verwarrende reis.
In 1952 stelde het kabinet regels vast voor pensioenfondsen in de Pensioen- en Spaarfondsenwet. Deze wet legde de basis voor pensioenregelingen binnen bedrijfstakken, opgezet door vakbonden en werkgevers. Bedrijven buiten deze sectoren kregen hun eigen ondernemingspensioenfondsen. Zowel werkgevers als werknemers betaalden pensioenpremie, wat werd beschouwd als uitgesteld loon.
Dit aanvullende pensioen kwam bovenop het basispensioen van de overheid: de AOW, die sinds 1956 bestaat. In 2006 werd de oorspronkelijke wet aangescherpt en unaniem goedgekeurd door de Tweede én Eerste Kamer.
Een cruciale wijziging zat in een detail: de rekenrente. Tot 2006 mocht deze maximaal 4 procent zijn, maar daarna moest de marktrente worden gebruikt. Dat leek toen een logische keuze—de marktrente lag nét boven die 4 procent. Niemand voorzag dat de rente nog verder zou dalen, laat staan negatief zou worden. Maar het onvoorstelbare gebeurde en had desastreuze gevolgen. Sinds 2008 zijn pensioenen nauwelijks verhoogd, soms zelfs verlaagd, terwijl de belegde vermogens enorm groeiden: van 600 miljard euro in 2006 naar 1.800 miljard begin 2022.
Door de lage rekenrente konden pensioenen jarenlang niet worden aangepast, ondanks dat de fondsen goed rendeerden. Op het hoogtepunt zat er 1.800 miljard euro in de pensioenpotten, maar toen beursresultaten tegenvielen, verdampte 300 miljard.
Waardedalingen van ruim 10 procent waren geen uitzondering. Het grootste pensioenfonds, ABP, zag zijn vermogen dalen van 552 miljard eind 2021 naar 486 miljard in juni 2022—a verlies van 66 miljard euro.
Pensionado’s hebben sinds 2008 ongeveer 400 miljard misgelopen doordat er geen herindexering (geen verhoging van de pensioenen) was door de lage rente.
Het Nederlandse pensioenstelsel rust op vijf pijlers:
AOW (het basispensioen van de overheid)
Aanvullend pensioen via de werkgever (deze pijler valt onder de Wet Toekomst Pensioenen)
Individuele pensioenvoorzieningen, zoals lijfrentes, overlijdensrisicoverzekeringen en spaargeld
Een eigen huis (als extra vermogen)
Doorwerken na pensioenleeftijd (steeds vaker een realiteit)
Deze nieuwe wet moet het pensioenstelsel transparanter en persoonlijker maken en kwetsbaarheden oplossen. Mensen leven langer, hebben onregelmatige loopbanen en wisselen vaker van werkgever. Bovendien kunnen ZZP’ers en circa 900.000 mensen nu niet deelnemen aan het systeem.
Na 15 jaar discussie, 4 jaar politiek overleg en 3 jaar voorbereiding gaat op 1 juli 2023 het nieuwe individuele stelsel in. Op 1 januari 2027 wordt definitief duidelijk hoe de veranderingen eruitzien.
Iedereen krijgt dan een persoonlijk pensioenpotje, dat de actuariële waarde van een pensioenaanspraak vertegenwoordigt. Dit betekent dat het potje niet kan opraken bij een lang leven, maar er geen geld overblijft voor erfgenamen bij vroegtijdig overlijden. Het idee is dat dit systeem helder maakt hoeveel premie je daadwerkelijk inlegt voor je oude dag.
Nederland heeft in totaal 131 pensioenfondsen, die samen 1.500 miljard euro beheren voor 20 miljoen dossiers van 10 miljoen deelnemers:
3 miljoen gepensioneerden
7 miljoen werkenden
Elke maand komt er 40 miljard euro binnen en wordt 35 miljard uitgekeerd. Als werknemer werk je gemiddeld één dag per week voor je pensioen—dat is ⅕ van je maandinkomen.
Minstens 10 miljard euro per jaar gaat op aan uitvoering en vermogensbeheer. Dit komt neer op een kwart van alle pensioenpremies
Het verdelen van al het beschikbare pensioenvermogen over 20 miljoen potjes is een gigantische uitdaging. In het oude systeem betaalden werknemers tot hun 50ste relatief meer, waarna ze werden gecompenseerd. In het nieuwe stelsel vervalt deze regeling, wat betekent dat de leeftijdsgroep 40-50 jaar gecompenseerd moet worden—een operatie die ongeveer 100 miljard euro kost.
Hoe deze compensatie precies wordt uitgevoerd, verschilt per pensioenfonds. Dit valt onder de ‘evenwichtige overgang’ naar het nieuwe stelsel. De wet stelt dat compensatie niet verplicht is, maar wel mag worden toegekend. Pensioenfondsen kunnen ervoor kiezen dit in één keer te regelen, of de compensatie over maximaal tien jaar te spreiden. Of een fonds hiervoor kiest, blijft onzeker—en het moet ergens van worden betaald.
In de Wet Toekomst Pensioenen mogen pensioenfondsen kiezen uit twee regelingen om het geld te verdelen:
Standaardregeling – met een bandbreedte van ±5 procent, zodat deelnemers maximaal 5 procent voordeel of nadeel hebben in hun pensioenvooruitzicht.
Specifieke regeling – zonder vooraf vastgestelde bandbreedte, waarbij Schouten deze later via een Algemene Maatregel van Bestuur zal vastleggen.
Een belangrijk punt: beroep op de wet is niet mogelijk. Artikel 83c en de Raad van State-route zijn geschrapt, waardoor fouten in de verdeling nauwelijks aan te vechten zijn.
Momenteel zijn er zeven pensioenfondsen met een dekkingsgraad van 100 procent, maar die garanderen noch de pensioenhoogte voor ouderen, noch de compensatie voor 45-plussers.
Volgens Schouten is de situatie dynamisch: als de rente stijgt, kan de dekkingsgraad verbeteren, en andersom. Maar het moment van overgang naar het nieuwe systeem is cruciaal. Marike Knoef waarschuwt dat fouten bij pensioenberekeningen onherstelbaar kunnen zijn.
De overgang naar het nieuwe stelsel kost naar schatting 1,6 miljard manuren, en de overheid wentelt kosten af op de deelnemers. Dit pensioenstelsel brengt geen extra geld, integendeel: het is een dure en complexe operatie. Pensioenfondsen en hun deelnemers zullen eerder armer worden.
Voor een eerlijke verdeling is correcte pensioendata essentieel. Maar een onderzoek van de De Nederlandsche Bank (DNB) wijst uit dat 75 procent van de pensioenfondsen tekortkomingen heeft in hun databeleid.
Een slechte datakwaliteit kan leiden tot vertragingen, en onzekere verdeling. Grote fouten kunnen resulteren in rechtzaken met enorme financiële gevolgen. Omdat de kosten niet op bestuurders verhaald kunnen worden, dragen deelnemers zelf de lasten—via een lager pensioen of extra bijdragen. Dit kan een domino-effect van juridische conflicten veroorzaken.
Het nieuwe stelsel is afhankelijk van de beleggingsrendementen, die sterk kunnen schommelen. Hoe langer iemand nog moet werken, hoe groter het risico.
De rendementen worden vooruitberekend, maar de peilperiode is cruciaal. Als deze maar één jaar is, kunnen de verschillen enorm zijn—en daarmee ook de uitkering.
In het nieuwe systeem zijn kortingen afhankelijk van de beurskoers, in plaats van een vaste rekenrente.
Om te voorkomen dat pensioenen jaarlijks fluctueren, leggen fondsen buffers aan om schommelingen op te vangen. Verhogingen en verlagingen kunnen over meerdere jaren worden gespreid. Hiermee verdwijnt een van de kernprincipes van het Nederlandse pensioenstelsel: zekerheid.
De boodschap wordt verzacht door te stellen dat deelnemers extra geld kunnen reserveren voor tegenslagen. Hoe dichter iemand bij pensioen komt, hoe stabieler het systeem moet zijn, zodat het niet op het laatste moment instort.
Pensioenfondsen doen geen garanties meer over de uitkering, maar baseren alles op het opgebouwde vermogen. Omdat jonge deelnemers meer tijd hebben voor rendement, weegt hun inleg zwaarder mee. Dit betekent dat het pensioen sterker meebeweegt met de markten.
Sceptici noemen dit het ‘casino-pensioen’—omdat uitkeringen afhangen van financiële markten.
Een langdurige crisis vlak voor pensionering kan grote gevolgen hebben voor individuele spaarders. Werknemers zonder een stabiel inkomen lopen extra risico—en dragen het arbeidsrisico grotendeels zelf.
Het nieuwe pensioenstelsel sluit aan bij de individualisering van arbeid en verschuift de risico’s naar de deelnemers.
Werknemers worden door de Wet Toekomst Pensioenen op drie manieren blootgesteld aan de internationale kapitaalmarkten:
Werkgevers dragen niet langer bij aan premieverhogingen als pensioenen te laag zijn.
Pensioenuitkeringen hangen volledig af van beleggingen—alle risico’s liggen bij de werknemer.
Werknemers zijn afhankelijk van de fondsbeheerders, die beleggingen uitvoeren. Dit creëert grote belangen voor de financiële sector, private equity, hedgefondsen en beleggingsfondsen.
Pensioenen stijgen als de economie groeit, maar dalen bij beleggingsverliezen. Daarom is er een collectieve reservepot, om schommelingen te dempen.
Deze wet betekent de privatisering van het pensioenstelsel, zodat het past binnen de logica van financiële markten. Dit druist in tegen het oorspronkelijke idee van collectief pensioen: werknemers beschermen tegen individuele financiële risico’s.
De wet werd gesteund door coalitiepartijen en oppositiepartijen PvdA, GroenLinks en SGP. Voor ZZP’ers komen ruimere mogelijkheden om pensioen op te bouwen—een eis van PvdA en GroenLinks.
SP, 50Plus en PvdD stemden tegen, omdat de wet volgens hen te veel onzekerheden bevat.
Werkgevers zijn blij met de wet, omdat ze zekerheid over premies krijgen. Vakbonden zien de kans om pensioenen te indexeren, wat dringend nodig is.
Gepensioneerden hebben de afgelopen jaren bijna 25 procent minder pensioen ontvangen, exclusief de huidige inflatie van 12 procent. Velen komen onder de armoedegrens, ondanks de enorme beschikbare vermogens.
Een cruciale vraag blijft onbeantwoord: waarom kan indexering nu niet, maar straks in het nieuwe systeem wel?
Nu de rente stijgt, staan pensioenfondsen er ineens goed voor—en verhogen ze voor het eerst in twaalf jaar de pensioenen.
Is een nieuwe systematiek wel nodig? Er zijn andere oplossingen mogelijk:
Één pensioen per persoon, ondanks baanwisselingen.
ZZP’ers aansluiten bij pensioenfondsen.
Flexwerkers direct pensioen laten opbouwen.
Veel van deze aanpassingen kunnen binnen het huidige stelsel worden geregeld.
Wat er ook gebeurt, achteroverleunen tot 2028 is geen optie. Sommige pensioenfondsen voeren het nieuwe stelsel veel eerder in—zoals het pensioenfonds voor fysiotherapeuten, dat al op 1 juli 2024 wil overstappen.
Sommige beslissingen worden snel genomen, bijvoorbeeld over het partnerpensioen. Daarnaast is het belangrijk of een pensioenfonds kiest voor een solidaire regeling of een flexibele regeling, waarbij u meer keuzevrijheid heeft. Ook cruciaal is de compensatie voor 45-plussers, die in het nieuwe stelsel een lagere opbouw krijgen. Genoeg om over mee te praten.
Wat kunt u doen?
Hier zijn enkele praktische stappen om inzicht te krijgen in uw pensioenpositie en de pensioenfondsen straks kritisch te kunnen controleren:
Een paar belangrijke punten ter overweging:
Herindexering als compensatie voor middelbaren is geen ideale oplossing. Een goede klachtenprocedure rond de verdeling is nodig. Het schrappen van regels uit angst voor fouten geeft weinig vertrouwen.
Bij extreme premieverhogingen moeten werkgevers ook verantwoordelijkheid dragen—het moet als een bedrijfsrisico worden beschouwd.
Kosten voor uitvoering en vermogensbeheer moeten begrensd worden.
Rekenregels aanpassen kan helpen om het systeem eerlijker en toekomstbestendiger te maken.
Vergroot de solidariteit door ZZP’ers toe te laten tot het pensioenstelsel.
Behoud bescherming tegen onwillige werkgevers en de grilligheid van financiële markten—desnoods met een Scandinavisch systeem.
Duidelijkheid over het nabestaandenpensioen is essentieel. Iedereen bouwt nu zelf pensioen op, maar deze wijziging kan voor verrassingen zorgen.
De pensioentransitie vraagt om kritisch denken, alertheid en actie. Houd uw opties open en zorg dat u goed geïnformeerd blijft.
In de jaren ‘90 was ik helemaal weg van house—vooral de clubvariant. Een van de absolute toppers in die periode was Mood II Swing, een Amerikaans producerduo uit New York, bestaande uit John Ciafone en Lem Springsteen. Actief van 1992 tot 2021, met hun grootste successen in de jaren ‘90, wisten ze clubhits te creëren die nog steeds legendarisch klinken.
Naast "Ohh!" blijft "Do It Your Way" uit 1996 een persoonlijke favoriet—een echte klassieker. De combinatie van John Ciafone’s beats, Vince Montana’s basloop en die unieke vrouwelijke vocal maakt de track bijzonder. De manier waarop ze praat—niet overdreven, maar met een natuurlijke muzikale flair—geeft de plaat een soepele, relaxte sfeer.
Nog steeds een track die het verdient om hard gedraaid te worden.
Barbara Ann Teer (18 juni 1937 – 21 juli 2008) was een invloedrijke figuur in de Amerikaanse theaterwereld. In 1968 richtte ze het National Black Theater op in Harlem, New York, met als doel een eigen podium te creëren waar zwarte acteurs en makers hun verhalen konden vertellen—vrij van de vaak bevooroordeelde en denigrerende witte interpretatie van zwarte rollen.
Haar stem is te horen in een spoken word-opname uit 1973, getiteld Barbara Ann Teer – Black Theater, waarin ze in ongeveer twintig minuten uitlegt waarom dit theater zo noodzakelijk was. Enkele opvallende uitspraken uit deze opname:
"I want to do it the way I wanna do it. I want to determine my own destiny. I wanna determine how I am to speak on a stage. I don't want to be a mass personality. I don't wanna be one dimension. I wanna be me. I wanna be human. I don't want to be a slave to a European culture that's not me anyway."
"We dress a certain way, we walk a certain way, we talk a certain way, we create a certain way. We paint a certain way, we make love a certain way. All of these things, we do in a different, unique, specific way that is personally ours. And we decided that it's time for us to take over our own lives, and do it the way we know we want to do it, instead of having someone else continually depersonalizing us and telling us how we are supposed to do something, because they are viewing us through their eyes, not through our eyes."
"Learn to love yourself."
Hoewel haar woorden specifiek betrekking hebben op het National Black Theater, zijn ze breder toepasbaar: ze spreken tot iedereen die zich wil bevrijden van opgelegde normen en zijn of haar eigen pad wil bepalen.
Wil je de volledige opname beluisteren? In Barbara Ann Teer – Black Theater, deel 2, rond 16:00 en 17:00, vind je deze fragmenten terug.
Zo, een vloeiende en krachtige herschrijving die haar boodschap scherp naar voren brengt. Laat het me weten als je nog iets wilt aanpassen.
Vincent Montana Jr. (12 februari 1928 – 13 april 2013) wordt beschouwd als de godfather van disco, dankzij zijn invloedrijke werk als componist, arrangeur en percussionist. Hij was een van de grondleggers van The Sound of Philadelphia (TSOP)—ook bekend als de Philly sound—een vroege vorm van disco die uit de soulmuziek voortkwam.
Montana werkte samen met grote namen als Harold Melvin & The Blue Notes (met Teddy Pendergrass), The O'Jays, The Trammps, Lou Rawls, Teddy Pendergrass en The Three Degrees, en speelde een cruciale rol in de opkomst van de discobeweging. Later richtte hij het Salsoul Orchestra op—het eerste echte disco-orkest dat een brug sloeg tussen dansmuziek en klassieke arrangementen.
Een van zijn iconische werken, "A Dance Fantasy" uit 1978, werd geïnspireerd door de sciencefictionfilm Close Encounters of the Third Kind (1977). Vooral het Second Movement: "The Toys Come to Life" rond 1:55 valt op door de kenmerkende baslijn.
Montana’s invloed op disco en dance blijft tot op de dag van vandaag doorklinken.
Hier is je herschreven versie—duidelijker en ritmisch vloeiender. Laat me weten of je nog aanpassingen wilt.
De vakanties staan weer voor de deur, en dat betekent dat collega’s massaal vergeten hun Out-of-Office (OOF, Out-of-Facility) in te stellen. Geen zorgen—met onderstaande PowerShell kun je dit voor iedereen regelen, zonder direct in de mailbox te hoeven rommelen.
De variabele hieronder bevat HTML-code, zodat de OOF-tekst er netjes en professioneel uitziet. Je kunt deze natuurlijk nog verder verfraaien naar eigen smaak. Onderaan vind je de payload
$Msg = @"
<html xmlns:v="urn:schemas-microsoft-com:vml" xmlns:o="urn:schemas-microsoft-com:office:office" xmlns:w="urn:schemas-microsoft-com:office:word" xmlns:m="http://schemas.microsoft.com/office/2004/12/omml" xmlns="http://www.w3.org/TR/REC-html40"><head><meta http-equiv=Content-Type content="text/html; charset=iso-8859-1"><meta name=Generator content="Microsoft Word 15 (filtered medium)"><!--[if !mso]><style>v\:* {behavior:url(#default#VML);}
o\:* {behavior:url(#default#VML);}
w\:* {behavior:url(#default#VML);}
.shape {behavior:url(#default#VML);}
</style><![endif]--><style><!--
/* Font Definitions */
@font-face
{font-family:"Cambria Math";
panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4;}
@font-face
{font-family:Calibri;
panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4;}
@font-face
{font-family:Webdings;
panose-1:5 3 1 2 1 5 9 6 7 3;}
/* Style Definitions */
p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal
{margin:0cm;
margin-bottom:.0001pt;
font-size:11.0pt;
font-family:"Calibri",sans-serif;}
a:link, span.MsoHyperlink
{mso-style-priority:99;
color:#0563C1;
text-decoration:underline;}
a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed
{mso-style-priority:99;
color:#954F72;
text-decoration:underline;}
p.msonormal0, li.msonormal0, div.msonormal0
{mso-style-name:msonormal;
mso-margin-top-alt:auto;
margin-right:0cm;
mso-margin-bottom-alt:auto;
margin-left:0cm;
font-size:12.0pt;
font-family:"Times New Roman",serif;}
span.E-mailStijl18
{mso-style-type:personal;
font-family:"Calibri",sans-serif;
color:windowtext;}
span.E-mailStijl19
{mso-style-type:personal-reply;
font-family:"Calibri",sans-serif;
color:#1F497D;}
.MsoChpDefault
{mso-style-type:export-only;
font-size:10.0pt;}
@page WordSection1
{size:612.0pt 792.0pt;
margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt;}
div.WordSection1
{page:WordSection1;}
--></style><!--[if gte mso 9]><xml>
<o:shapedefaults v:ext="edit" spidmax="1026" />
</xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml>
<o:shapelayout v:ext="edit">
<o:idmap v:ext="edit" data="1" />
</o:shapelayout></xml><![endif]--></head><body lang=EN-US link="#0563C1" vlink="#954F72"><div class=WordSection1><p class=MsoNormal style='text-autospace:none'><span lang=NL>Beste lezer,<br><br>Bedankt voor je e-mail. Ik ben lekker op vakantie. </a><span lang=NL>. <o:p></o:p></span></p></div></body></html>
"@
Zodra de variabele is gevuld, kun je deze toepassen in het onderstaande PowerShell-commando. Houd er rekening mee dat dit alleen werkt vanuit Exchange PowerShell.
Set-MailboxAutoReplyConfiguration -Identity <accountnaam> -AutoReplyState Enabled -ExternalMessage $Msg -InternalMessage $Msg
Test de melding nog even door een test mailtje te sturen.
Gestrest? Overwerkt? Je baan zuigt? Ondankbare collega’s? Familiedrama? Geldzorgen? Geen zorgen, want hier is dé pil voor jou: FUKITOL® – Voor als het leven gewoon ruk is…
Het idee komt van Robin Williams, die in zijn stand-up show Self het ultieme placebo-medicijn introduceerde:
"I don't feel anything. I don't care for anything. Fukitol."
"The closest thing you'll ever be to being in a coma. Fukitol.
"I'm sitting here in my own dung. Fukitol."
Sindsdien hebben creatieve geesten Fukitol tot een internetfenomeen gemaakt—met memes, reclamecampagnes en zelfs t-shirts. Er is zelfs een website gewijd aan dit fictieve wondermiddel. En ja, je kunt het—met een knipoog—op Amazon kopen.
